Ik ben niet iemand die werk en privé altijd netjes uit elkaar houdt. Eerlijk gezegd geloof ik daar ook niet zo in. Als ik ergens enthousiast van word, dan gaat het aan. Dan kan ik op een zaterdagavond ineens mijn laptop openklappen omdat ik een idee heb voor een training. Of midden in de nacht een podcast opnemen, omdat ik voel: dit moet er nu uit. Niet omdat het moet. Niet omdat iemand op me zit te wachten. Maar omdat ik daar oprecht blij van word. Omdat creëren voor mij geen taak is, maar iets wat bijna vanzelf gaat.

En dat is precies waar het soms schuurt. Want van buiten ziet het er al snel uit als: jeetje, moet jij niet eens stoppen met werken? Terwijl het voor mij helemaal niet voelt als werken. Het voelt als bouwen. Als spelen. Als iets maken dat klopt. Als iets doen waar ik van oplaad. En toch merk ik ook hoe lastig dat soms uit te leggen is aan mensen die dat niet op die manier ervaren. Alsof je jezelf steeds een beetje moet verantwoorden voor iets wat voor jou juist heel natuurlijk voelt.

Ik denk dat daar ook een vorm van eenzaamheid in zit waar niet zo vaak over gesproken wordt. Dat je succesvol kunt zijn, goed kunt draaien, gelukkig kunt zijn met wat je doet, en je toch soms niet helemaal begrepen voelt. Omdat niet iedereen snapt waarom jij zo ‘aan’ kunt staan op iets waar zij vooral werk in zien. Waarom jij energie krijgt van creëren, terwijl anderen vooral denken dat je misschien eens een hobby moet zoeken. Alsof ze niet helemaal doorhebben dat dit dus die hobby is.

Wat is positieve desintegratie?

Voor mij gaat positieve desintegratie over persoonlijke groei, maar dan niet de keurige versie. Het gaat over voelen dat je verandert, dat oude ideeën, gewoontes of mensen soms niet meer passen bij wie je aan het worden bent. Die gedachte sluit aan bij Kazimierz Dąbrowski en raakt ook aan Carl Jung: echte groei is niet altijd comfortabel, maar vraagt wel dat je eerlijk wordt naar jezelf.

Ik denk dat slimme strategen dat goed herkennen. Je voelt vaak eerder dat iets niet klopt, ook als de buitenwereld nog denkt dat alles prima gaat. Dan ga je soms bewust een andere kant op, niet om dwars te zijn, maar omdat het voor jou gewoon niet anders voelt. En ja, dat kan betekenen dat je niet altijd begrepen wordt. Maar voor de slimme strateeg is die persoonlijke groei vaak belangrijker dan voldoen aan wat anderen normaal vinden.

Wat heeft dat te maken met de slimme strateeg?

Voor mij laat dit precies zien waarom companionship voor de slimme strateeg zo belangrijk kan zijn. De slimme strateeg is vaak iemand die veel ziet, veel voelt en snel doorheeft wanneer iets wel of niet klopt. Daardoor kan contact met de verkeerde mensen enorm leegzuigen. Je voelt geen echte klik, je moet jezelf kleiner maken of alles gaan uitleggen, en voor je het weet sta je weer appeltaart bij de Lidl te eten met iemand waarbij je na tien minuten al voelt: dit is het gewoon niet. Niet verkeerd bedoeld, maar gewoon… andere golflengte.

En juist daarom is het zó belangrijk dat de slimme strateeg wel een paar mensen om zich heen heeft bij wie dat er wél is. Mensen die hem snappen, aanvoelen waar hij staat en niet raar opkijken van zijn intensiteit, ideeën of manier van denken. Als hij elke week even echt contact heeft op zijn eigen golflengte, kan hij de hele wereld aan. Maar als dat ontbreekt, kan hij zich verrassend alleen voelen. In dit artikel licht ik verder toe hoe de theorie van positieve desintegratie helpt om dat verschil beter te begrijpen.
‍

Positieve Desintegratie: 5 lagen van persoonlijke ontwikkeling en groei

Laag 1 - Niets aan de hand (Primitieve Integratie)

Stel je voor: de slimme strateeg staat op een verjaardag of borrel en raakt aan de praat met een man die het zichtbaar prima naar zijn zin heeft. Biertje in de hand, beetje achterovergeleund, lekker ontspannen. Het gesprek gaat al snel over werk, over hoe druk het op de weg was, over het weer, over een mooie vrouw die net langsliep, en tussendoor nog een flauwe opmerking over dat vrouwen altijd hoofdpijn hebben. De slimme strateeg knikt vriendelijk, glimlacht een paar keer en denkt vanbinnen al vrij snel: pfff, moet dit echt mijn gesprek van vanavond zijn?

Niet omdat die ander geen aardige vent is. Helemaal niet. Maar wel omdat het meteen zo’n gesprek is waar alles aan de oppervlakte blijft. Er wordt niet echt doorgevraagd, er zit weinig echte nieuwsgierigheid in en al helemaal geen gevoel van: we hebben hier even echt contact. Voor de slimme strateeg voelt dat leeg. Alsof hij erbij staat, meedoet, sociaal wenselijk glimlacht, maar zichzelf ondertussen steeds minder terugvindt in het gesprek.

Dat is vaak wat mensen uit laag 1 oproepen. Mensen die vooral leven op automatische piloot. Niet veel bezig met persoonlijke groei, niet zo bewust van wat er vanbinnen speelt, en meestal best tevreden met hoe het gaat. En nogmaals: daar is niks mis mee. Maar voor de slimme strateeg voelt het vaak oppervlakkig, voorspelbaar en vermoeiend. Alsof hij zichzelf kleiner moet maken om het gesprek nog een beetje vol te houden.

Daarom is er meestal weinig echte klik. Niet uit arrogantie, maar gewoon omdat de slimme strateeg op een andere laag leeft. Hij zoekt diepgang, echtheid en bewust contact. En als dat er niet is, voelt zo’n ontmoeting niet gezellig of voedend, maar vooral leegtrekkend.

Mensen uit laag 1 zijn vaak mensen die:

• vooral leven vanuit gewoonte, veiligheid en wat logisch voelt
• sterk meegaan in hoe het hoort of hoe “iedereen het doet”
• weinig bezig zijn met kritisch zelfonderzoek of persoonlijke groei
• weinig innerlijke twijfel voelen over hun manier van leven
• voor de slimme strateeg vaak vlak of leegtrekkend kunnen aanvoelen
  

Conclusie: de slimme strateeg voelt meestal weinig echte klik met mensen uit laag 1, niet omdat zij fout zijn, maar omdat hun manier van leven vaak minder bewust, minder onderzoekend en minder diepgaand voelt dan waar hij zelf naar verlangt