Zolang je binnen de grenzen van de wet blijft en de grenzen van een ander respecteert, moet er ruimte zijn om te zijn wie je bent.

We zeggen graag dat iedereen zichzelf mag zijn. Maar vaak bedoelen we eigenlijk: zolang jouw keuzes niet te veel afwijken van wat ík normaal vind. Zodra iemand anders liefheeft, leeft, rouwt, verlangt of relaties aangaat op een manier die buiten ons eigen referentiekader valt, ontstaat er ongemak. En opvallend snel daarna ook een oordeel.

Want vrijheid heeft weinig waarde als die alleen geldt voor mensen die ongeveer hetzelfde leven leiden als jij. Verdraagzaamheid wordt pas interessant op het moment dat iemand iets doet waar jij zelf nooit voor zou kiezen.

Een man van zeventig die verlangt naar intimiteit.
Iemand die geen traditionele relatie wil.
Iemand die na jaren verlies nog steeds rouwt.

Je hoeft dat niet te begrijpen. Je hoeft het al helemaal niet zelf te willen. Maar waarom zou jouw ongemak moeten bepalen hoeveel ruimte een ander krijgt?

Is dat wel verstandig? Is dat niet een beetje vreemd? Zou je dat op jouw leeftijd nog wel doen? Het klinkt betrokken, maar ondertussen vertellen we iemand vooral dat zijn behoefte, identiteit of verlangen blijkbaar eerst door onze persoonlijke keuringscommissie moet.

‍Niet alles wat anders is, hoeft gerepareerd te worden. Soms moet het alleen de ruimte krijgen om te bestaan.