Er was een tijd waarin het leven vanzelf sprak. Er werd gebeld, aangeklopt, om je gevraagd. Kinderen om voor te zorgen, agenda's om bij te houden, mensen die iets van je nodig hadden. Nu zijn de dagen langer geworden, niet omdat jij minder bent, maar omdat de wereld om je heen is doorgelopen en jouw aanwezigheid voor anderen niet meer vanzelfsprekend lijkt.

Je draagt een heel leven aan herinneringen, offers en liefde met je mee. Maar merkt ondertussen dat aandacht niet meer vanzelf komt. Wat pijn doet is niet alleen de stilte in huis. Het is het gevoel langzaam uit beeld te raken, terwijl je nog zoveel zou willen vertellen, delen en doorgeven. Hoeveel je nog hebt om te bieden, als iemand het maar zou weten te vragen.

Niet meteen iets groots. Geen spektakel, geen drukte. Wel iemand die echt de tijd neemt, die niet binnen vijf minuten op haar telefoon kijkt, die luistert naar wat je zegt én naar wat er tussen de regels door zit. Onze companions zijn er voor wie nog gezien wil worden, met aandacht en met tijd. Voor een wandeling, een gesprek, een middag samen. Geen gehaast bezoek, maar een échte ontmoeting.

‍