Het valt me zo op dat directeuren die mij bellen, vaak klagen dat niemand eerlijk tegen ze is. En bijna nooit vragen ze zich af hoe dat komt. Alsof eerlijkheid iets is dat je personeel je moet geven. Terwijl het precies andersom is: eerlijkheid moet jij mogelijk maken.

Het valt me zo op dat mensen die naar discretie vragen, dat bijna fluisterend doen. En zich er vaak nog voor verontschuldigen ook. Alsof de vraag zelf al iets verdachts is. Terwijl het precies andersom hoort te zijn: wie naar discretie vraagt, neemt zichzelf en zijn omgeving serieus.

Het valt me zo op dat mensen die mij voor het eerst bellen, precies weten wat ze níet zoeken. Geen relatie, geen datingsite, geen oppervlakkig avondje uit. En bijna nooit hebben ze een woord voor wat ze wél zoeken. Terwijl dat woord al lang bestaat: een high class companion.

Het valt me zo op dat mensen die alleen komen te staan, stoppen met reizen. En bijna nooit omdat ze niet meer wíllen. Alsof de wereld vanzelf kleiner moet worden als je gezelschap wegvalt. Terwijl het precies andersom hoort te zijn.

Het valt me zo op dat mensen die een dinner date willen, altijd beginnen over het restaurant. En bijna nooit over wie er straks tegenover hen zit. Alsof de tafel belangrijker is dan het gezelschap. Terwijl het precies andersom hoort te zijn.

Het valt me zo op dat vrouwen die high class escort willen worden, altijd vragen wat het bureau van hén verwacht. En bijna nooit wat zij van het búreau mogen verwachten. Alsof zij solliciteren en dankbaar moeten zijn. Terwijl het precies andersom hoort te zijn.