
Het valt me zo op dat vrouwen die high class escort willen worden, altijd vragen wat het bureau van hén verwacht. En bijna nooit wat zij van het búreau mogen verwachten. Alsof zij solliciteren en dankbaar moeten zijn. Terwijl het precies andersom hoort te zijn.
Ik zit aan de telefoon met een vrouw van 32. Slim, warm, een goede baan ernaast. Ze wil companion worden en beantwoordt al mijn vragen keurig. Wanneer ze beschikbaar is. Wat voor ontmoetingen ze leuk lijkt. Hoe ze zichzelf zou omschrijven.
Dan stel ik míjn belangrijkste vraag:
"En wat zijn jouw grenzen?"
Het blijft stil aan de andere kant.
"Daar heb ik eigenlijk nooit zo over nagedacht," zegt ze dan.
"Ik dacht dat het bureau dat bepaalt."
En het zegt alles over hoe een deel van deze branche werkt. Veel aanbieders houden de voorwaarden bewust vaag. Wat je verdient, wie je ontmoet, wat er van je wordt verwacht: je hoort het pas als je al binnen bent. En dan is nee zeggen ineens een stuk moeilijker.
Zo simpel is het. Wie jou pas naar je wensen vraagt nadat je hebt getekend, ziet jou niet als mens maar als product.
Daar mag je best streng in zijn. Sterker nog: dat móet je zijn. Onze klanten kiezen ook kritisch. Doe jij dat dus ook.
Stel daarom aan elk bureau deze vier vragen, vóórdat je ergens ja op zegt:
Krijg je op een van deze vragen een vaag antwoord? Wegwezen. Er zijn bureaus genoeg.
Ben je 25 jaar of ouder, sta je stevig in je schoenen en word jij er blij van als een ander een mooie middag of avond heeft? Dan wil ik je graag spreken. Geen verplichtingen, gewoon een eerlijk gesprek. Over wat jij wilt, en pas daarna over wat wij zoeken.
Laat hier een bericht achter en ik neem snel contact met je op. Ik leer je graag kennen.