Je date met een nieuwe man. Maar je ex zit ertussen.

Je wilt een nieuwe man leren kennen. Maar je blijft op je ex letten.

Je zit op een terras en je geniet van het contact. En dan is daar dat stemmetje. Wat als hij ook weer verdwijnt? Wat als ik te veel verwacht? Wat als ik straks weer gekwetst word? Je ex zit niet aan tafel, maar hij praat wel mee. Hij bepaalt hoe je kijkt, wat je voelt en hoe je reageert.

Ik snap dat. Na een scheiding is waakzaam zijn logisch. Je hebt geleerd jezelf te beschermen. Alleen staat die bescherming je nu in de weg. Je wilt openstaan voor iets nieuws, maar een deel van jou houdt de deur op een kier.

Je ex zit niet aan tafel. Toch bepaalt hij wie jij daar bent.

Alles zelf kunnen wordt een probleem als je niets meer ontvangt.

Veel vrouwen die ik spreek zijn sterker geworden door hun scheiding. Ze regelen hun leven, hun werk, hun kinderen en hun emoties. Zelf. Dat is een kracht, en die mag je houden.

Maar het heeft een keerzijde. Wie gewend is alles zelf te doen, vindt ontvangen lastig. Een compliment. Een helpende hand. Iemand die er gewoon is. Ik zie het meteen gebeuren: ongemak, of de reflex om direct iets terug te doen.

Dan ontstaat er spanning. Je wilt nabijheid, maar je checkt eerst of het wel veilig is om te ontspannen. En zolang je checkt, ontspan je niet.

Mijn aanpak: ruimte maken voor wat jij nodig hebt.

Ik ga niet met je in je verleden graven. Ik kijk samen met jou naar wat er nú gebeurt, in het contact. Hoe je reageert. Wat je voelt. Wat je nodig hebt om weer open te gaan.

Dat doe ik rustig, praktisch en met respect voor je grenzen. Jij krijgt de ruimte om stil te staan bij je patronen en je wensen. Zodat je ontdekt hoe jij weer contact maakt, met jezelf en met een ander. Op jouw manier, in jouw tempo.

Wie alles zelf kan, laat niemand meer binnen. Dat is geen kracht meer. Dat is een muur.