Je zegt wat handig is, wat netjes is of wat van je verwacht wordt. Van buiten lijk je rustig en sterk, maar van binnen ben je vooral bezig om niet op te vallen. Je houdt jezelf kleiner dan je bent, omdat dat veiliger voelt.

Je praat wel met mensen, maar het voelt zelden alsof iemand echt binnenkomt. Je lacht mee, stelt vragen en houdt het gesprek gaande, maar ondertussen mis je diepgang. Je verlangt naar iemand bij wie je niet hoeft uit te leggen wat je bedoelt.

Er zijn mensen om je heen, maar toch voelt het stil. Alsof niemand echt ziet wat er in je leeft. Dat gevoel kan verwarrend zijn, omdat het van buiten lijkt alsof alles er gewoon is. En toch ontbreekt er iets belangrijks.

Je weet dat er iets schuurt, maar woorden geven lukt niet altijd. Het is geen groot drama en toch voel je dat er iets ontbreekt. Niet meer mensen of prikkels, maar iemand die echt aansluit bij wie jij bent.

Niet naar drukte, maar naar echte aandacht. Iemand die naast je zit, luistert en niet meteen oordeelt. Iemand bij wie je even niet hoeft te presteren, maar gewoon mag zijn wie je bent.

Je denkt na voordat je iets zegt en laat veel onuitgesproken. Niet omdat je niets te zeggen hebt, maar omdat het niet veilig voelt om alles te delen. Je bewaart je gedachten voor jezelf.

Je merkt dat mensen je woorden horen, maar niet echt begrijpen wat je bedoelt. Alsof je steeds nét langs elkaar heen praat. Dat maakt dat je je langzaam terugtrekt.

Je bent er voor anderen, luistert, helpt en geeft advies. Maar zelf vraag je weinig terug. Je draagt veel, zonder dat iemand echt ziet wat er onder zit.

Zelfs in gezelschap blijf je alert. Alsof je je continu moet aanpassen of opletten. Je mist dat ontspannen gevoel waarin je gewoon kunt zijn, zonder iets te hoeven.

Niet oppervlakkig contact, maar iemand die je aanvoelt. Die begrijpt wat je bedoelt zonder dat je alles hoeft uit te leggen. Iemand bij wie je jezelf kunt zijn, zonder filter.